Summary of "The Sacred Turtles of Kadavu"
"The Sacred Turtles of Kadavu" is a fascinating account of a unique ritual performed by the women of Namuana village in Fiji, where they call turtles from the sea through song. The story combines travel writing with an ancient legend that explains the origin of this remarkable custom.
The narrative begins by describing the location of Namuana village on the island of Kadavu, one of the larger islands in the Fiji Group, about fifty miles from the capital city Suva. The village nestles at the foot of a beautiful bay adjacent to the Government Station in Vunisea Harbour. At this point, the island narrows to an isthmus. According to legend, ancient warriors of Kadavu used to slide their canoes on rollers over this narrow neck of land to save the long journey around the island.
The women of Namuana village preserve a strange ritual of calling turtles from the sea. When visitors come to witness this ceremony, they anchor in a beautiful bay under rocky cliffs. They can either sit on rocks under the bluffs or climb to a point 150 to 200 feet up the rock face. From this vantage point, they find all the maidens of Namuana assembled, singing a strange chant. As they chant, giant turtles rise one by one to the surface of the water, listening to the music.
The author emphasizes this is not a fairy tale but actually happens. The water in this area is forbidden for turtle fishing. Interestingly, if any member of the nearby village of Nabukelevu is present, the turtles will not rise to the surface and the calling must be abandoned.
The ritual is based on an ancient legend passed from father to son among the Fijian people of Kadavu. The legend tells of a very lovely princess named Tinaicoboga, wife of the chief of Namuana village, and her charming daughter Raudalice. The two women often went fishing on the reefs around their home.
One day, they waded out onto the submerged reefs stretching from the rocky headland east of the bay. They became so engrossed in fishing that they didn't notice the stealthy approach of a great war canoe filled with fishermen from the nearby village of Nabukelevu, situated in the shadow of Mount Washington, the highest mountain on Kadavu island.
Suddenly, the fishermen leapt from their canoe, seized the two women, bound their hands and feet with vine, tossed them into the bottom of the canoe, and set off for home in great haste. Despite the women's pleas for their lives, the cruel warriors from Nabukelevu did not listen to their entreaties.
However, the gods of the sea were kind. A great storm arose and huge waves tossed the canoe about, nearly swamping it. As the canoe foundered, the fishermen were astounded to see that the two women lying in the water in the hold had suddenly changed into turtles. To save their own lives, the men seized them and threw them into the sea.
As the turtles slipped over the side of the canoe, the weather changed and the waves ceased. The Nabukelevu fishermen continued their journey home, while the two women from Namuana, transformed into turtles, lived on in the water of the bay. It is their descendants who rise from the water today when the maidens of their own village sing songs to them from the cliffs.
The strange song chanted on such occasions translates as: "The women of Namuana are all dressed in mourning / Each carries a sacred club each tattooed in a strange pattern / Do rise to the surface Raudalice so we may look at you / Do rise to the surface Tinaicoboga so we may also look at you."
The story concludes by acknowledging that while one may doubt the legend's truth, one cannot doubt the fact that chanting this strange song does indeed lure giant turtles to the surface of the blue waters near Namuana village on the island of Kadavu.
"The Sacred Turtles of Kadavu" എന്ന കഥയുടെ സംഗ്രഹം
"ദ സേക്രഡ് ടർട്ടിൽസ് ഓഫ് കാദാവു" ഫിജിയിലെ നമുവാന ഗ്രാമത്തിലെ സ്ത്രീകൾ പാട്ടിലൂടെ കടലിൽ നിന്ന് ആമകളെ വിളിക്കുന്ന അദ്വിതീയ ആചാരത്തിന്റെ ആകർഷകമായ വിവരണമാണ്. ഈ ശ്രദ്ധേയമായ ആചാരത്തിന്റെ ഉത്ഭവം വിശദീകരിക്കുന്ന പുരാതന ഐതിഹ്യവുമായി യാത്രാവിവരണം കഥ സംയോജിപ്പിക്കുന്നു.
തലസ്ഥാനമായ സുവയിൽ നിന്ന് ഏകദേശം അമ്പത് മൈൽ അകലെ, ഫിജി ഗ്രൂപ്പിലെ വലിയ ദ്വീപുകളിലൊന്നായ കാദാവു ദ്വീപിലെ നമുവാന ഗ്രാമത്തിന്റെ സ്ഥാനം വിവരിച്ചുകൊണ്ടാണ് ആഖ്യാനം ആരംഭിക്കുന്നത്. വുനിസിയ ഹാർബറിലെ ഗവൺമെന്റ് സ്റ്റേഷനോട് ചേർന്ന് മനോഹരമായ ഒരു ഉൾക്കടലിന്റെ അടിവാരത്തിൽ ഗ്രാമം സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നു. ഈ സ്ഥലത്ത് ദ്വീപ് ഒരു ഇസ്ത്മസായി ചുരുങ്ങുന്നു. ഐതിഹ്യമനുസരിച്ച്, പുരാതന കാദാവു യോദ്ധാക്കൾ ദ്വീപിന് ചുറ്റുമുള്ള നീണ്ട യാത്ര ലാഭിക്കാൻ ഈ ഇടുങ്ങിയ കഴുത്തിൽ റോളറുകളിൽ തങ്ങളുടെ കാനോകൾ വലിച്ചുകൊണ്ടുപോയിരുന്നു.
നമുവാന ഗ്രാമത്തിലെ സ്ത്രീകൾ കടലിൽ നിന്ന് ആമകളെ വിളിക്കുന്ന വിചിത്രമായ ആചാരം സംരക്ഷിക്കുന്നു. ഈ ചടങ്ങ് കാണാൻ സന്ദർശകർ വരുമ്പോൾ, പാറക്കെട്ടുകൾക്ക് കീഴിലുള്ള മനോഹരമായ ഉൾക്കടലിൽ നങ്കൂരമിടുന്നു. അവർക്ക് കടൽത്തീരത്തെ പാറകളിൽ ഇരിക്കാം അല്ലെങ്കിൽ 150 മുതൽ 200 അടി വരെ ഉയരത്തിൽ കയറാം. ഈ നിരീക്ഷണസ്ഥാനത്ത് നിന്ന്, നമുവാനയിലെ എല്ലാ കന്യകകളും വിചിത്രമായ പാട്ട് പാടുന്നത് അവർ കാണുന്നു. അവർ പാടുമ്പോൾ, ഭീമാകാരമായ ആമകൾ ഓരോന്നായി വെള്ളത്തിന്റെ ഉപരിതലത്തിലേക്ക് ഉയർന്ന് സംഗീതം കേൾക്കുന്നു.
ഇത് ഒരു യക്ഷിക്കഥയല്ല, യഥാർത്ഥത്തിൽ സംഭവിക്കുന്നതാണെന്ന് എഴുത്തുകാരൻ ഊന്നിപ്പറയുന്നു. ഈ പ്രദേശത്തെ വെള്ളത്തിൽ ആമ മീൻപിടിത്തം നിരോധിച്ചിരിക്കുന്നു. രസകരമെന്നു പറയട്ടെ, അടുത്തുള്ള നബുകെലെവു ഗ്രാമത്തിലെ ഏതെങ്കിലും അംഗം സന്നിഹിതനാണെങ്കിൽ, ആമകൾ ഉപരിതലത്തിലേക്ക് ഉയരില്ല, വിളിക്കൽ ഉപേക്ഷിക്കേണിടിവരും.
ആചാരം കാദാവുവിലെ ഫിജിയൻ ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ പിതാവിൽ നിന്ന് മകനിലേക്ക് കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെടുന്ന പുരാതന ഐതിഹ്യത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതാണ്. നമുവാന ഗ്രാമത്തിലെ തലവന്റെ ഭാര്യയായ തിനൈകൊബോഗ എന്ന സുന്ദരിയായ രാജകുമാരിയെയും അവളുടെ മനോഹരമായ മകൾ റൗഡാലിസിനെയും കുറിച്ച് ഐതിഹ്യം പറയുന്നു. ഇരുവരും പലപ്പോഴും അവരുടെ വീടിന് ചുറ്റുമുള്ള പാറക്കെട്ടുകളിൽ മീൻപിടിക്കാൻ പോകുമായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം, അവർ ഉൾക്കടലിന്റെ കിഴക്കുള്ള പാറക്കെട്ടിൽ നിന്ന് നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന വെള്ളത്തിനടിയിലുള്ള പാറകളിലേക്ക് നടന്നു. മീൻപിടിത്തത്തിൽ വളരെയധികം ആസക്തരായതിനാൽ, കാദാവു ദ്വീപിലെ ഏറ്റവും ഉയർന്ന പർവതമായ വാഷിംഗ്ടൺ പർവതത്തിന്റെ നിഴലിൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന നബുകെലെവു ഗ്രാമത്തിൽ നിന്നുള്ള മത്സ്യത്തൊഴിലാളികളാൽ നിറഞ്ഞ ഒരു യുദ്ധ കാനോയുടെ രഹസ്യ സമീപനം അവർ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.
പെട്ടെന്ന്, മത്സ്യത്തൊഴിലാളികൾ കാനോയിൽ നിന്ന് ചാടി, രണ്ട് സ്ത്രീകളെയും പിടിച്ച്, അവരുടെ കൈകളും കാലുകളും മുന്തിരിവള്ളികൊണ്ട് കെട്ടി, കാനോയുടെ അടിയിൽ എറിഞ്ഞ്, വളരെ വേഗത്തിൽ വീട്ടിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. സ്ത്രീകൾ അവരുടെ ജീവൻ വേണ്ടി അപേക്ഷിച്ചെങ്കിലും, നബുകെലെവുവിൽ നിന്നുള്ള ക്രൂരമായ യോദ്ധാക്കൾ അവരുടെ അപേക്ഷകൾ കേട്ടില്ല.
എന്നിരുന്നാലും, സമുദ്രദേവന്മാർ ദയയുള്ളവരായിരുന്നു. ഒരു വലിയ കൊടുങ്കാറ്റ് ഉയർന്നു, വലിയ തിരമാലകൾ കാനോയെ എറിഞ്ഞുകൊണ്ടു, അതിനെ ഏതാണ്ട് മുങ്ങിച്ചു. കാനോ കടലിൽ മുങ്ങുമ്പോൾ, ഹോൾഡിലെ വെള്ളത്തിൽ കിടക്കുന്ന രണ്ട് സ്ത്രീകളും പെട്ടെന്ന് ആമകളായി മാറിയത് കണ്ട് മത്സ്യത്തൊഴിലാളികൾ അമ്പരന്നു. സ്വന്തം ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ, പുരുഷന്മാർ അവരെ പിടിച്ച് കടലിലേക്ക് എറിഞ്ഞു.
ആമകൾ കാനോയുടെ വശത്തുകൂടി വഴുതിവീണപ്പോൾ, കാലാവസ്ഥ മാറി തിരമാലകൾ അവസാനിച്ചു. നബുകെലെവു മത്സ്യത്തൊഴിലാളികൾ വീട്ടിലേക്കുള്ള യാത്ര തുടർന്നു, നമുവാനയിൽ നിന്നുള്ള രണ്ട് സ്ത്രീകൾ ആമകളായി മാറി, ഉൾക്കടലിലെ വെള്ളത്തിൽ ജീവിച്ചു. അവരുടെ പിൻഗാമികളാണ് ഇന്ന് സ്വന്തം ഗ്രാമത്തിലെ കന്യകകൾ പാറക്കെട്ടുകളിൽ നിന്ന് പാട്ടുപാടുമ്പോൾ വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് ഉയർന്നുവരുന്നത്.
അത്തരം അവസരങ്ങളിൽ ആലപിക്കുന്ന വിചിത്രമായ പാട്ടിന്റെ വിവർത്തനം ഇപ്രകാരമാണ്: "നമുവാനയിലെ സ്ത്രീകൾ എല്ലാവരും ദുഃഖവസ്ത്രങ്ങളിൽ അണിഞ്ഞിരിക്കുന്നു / ഓരോരുത്തരും ഒരു വിശുദ്ധ വടി വഹിക്കുന്നു, ഓരോരുത്തരും വിചിത്രമായ പാറ്റേണിൽ ടാറ്റൂ ചെയ്തിരിക്കുന്നു / റൗഡാലിസേ, ഞങ്ങൾ നിന്നെ നോക്കാൻ ഉപരിതലത്തിലേക്ക് ഉയരൂ / തിനൈകൊബോഗേ, ഞങ്ങൾക്കും നിന്നെ നോക്കാൻ ഉപരിതലത്തിലേക്ക് ഉയരൂ."
ഐതിഹ്യത്തിന്റെ സത്യത്തെ സംശയിച്ചേക്കാമെങ്കിലും, ഈ വിചിത്രമായ പാട്ട് ആലപിക്കുന്നത് കാദാവു ദ്വീപിലെ നമുവാന ഗ്രാമത്തിനടുത്തുള്ള നീല ജലത്തിന്റെ ഉപരിതലത്തിലേക്ക് ഭീമാകാരമായ ആമകളെ വശീകരിക്കുന്നു എന്ന വസ്തുത സംശയിക്കാനാവില്ലെന്ന് കഥ അവസാനിക്കുന്നു.
Questions and Answers
How, according to the legend, did the warriors of Kadavu save themselves a long journey by sea?
According to legend, in days gone by, the warriors of Kadavu slid their canoes on rollers up over the narrow neck of land (the isthmus) to save the long journey around the east and west of Kadavu island. This shortcut allowed them to move from one side of the island to the other without having to sail all the way around it.
The turtles will not rise to the surface of the bay if any member of the nearby village of Nabukelevu is present there. What could be the reason?
The reason is rooted in the legend itself. The fishermen from Nabukelevu were the ones who kidnapped Tinaicoboga and Raudalice, bound them with vines, and tried to take them away. Though the women were transformed into turtles and escaped, the turtles remember their captors. Therefore, the descendants of these turtles refuse to surface when anyone from Nabukelevu village is present, maintaining their ancestral fear and resentment toward that village.
Are all rituals strange? Why?
Not all rituals are strange—they only appear strange to those unfamiliar with them. Rituals that are meaningful within a particular culture may seem unusual to outsiders who don't understand their historical, religious, or cultural context. What seems ordinary to one community might appear extraordinary to another. The turtle-calling ritual seems strange to outsiders, but for the people of Namuana, it's a sacred tradition connecting them to their ancestors and heritage. Every culture has rituals that might seem peculiar to others but hold deep significance for practitioners.
Comment on the opening sentence of the legend
The opening sentence "Many, many years ago, in the beautiful village of Namuana, on the island of Kadavu, lived a very lovely princess called Tinaicoboga" follows the classic fairy tale or legend formula. The repetition of "many" emphasizes the ancient, timeless quality of the story. Words like "beautiful" and "lovely" create an idealized, romantic atmosphere typical of legends. The specific naming of places (Namuana, Kadavu) grounds the fantasy in real geography, making the legend more believable and connecting it to the actual location where the ritual is performed today.
What happens to the two women when they go fishing?
When the two women go fishing, they wade out onto the submerged reefs and become so engrossed in their activity that they don't notice the stealthy approach of a great war canoe filled with fishermen from the nearby village of Nabukelevu. The fishermen suddenly leap from their canoe, seize the two women, bind their hands and feet with vine, toss them into the bottom of the canoe, and set off in great haste for home, not listening to the women's pleas for their lives.
What does the change in weather signify?
The change in weather signifies divine intervention and justice. When the cruel fishermen kidnap the innocent women, the gods of the sea show their kindness by sending a great storm with huge waves that nearly swamp the canoe. When the women miraculously transform into turtles and are thrown into the sea, the weather immediately changes and becomes calm again. This demonstrates that the gods were protecting the women and punishing their captors. The weather change also marks the transformation—the moment the women become turtles and are freed, nature itself responds by restoring peace.
Why are the women dressed in mourning?
The women of Namuana are dressed in mourning to honor and remember Tinaicoboga and Raudalice, who were lost to their village when they were kidnapped and transformed into turtles. The mourning dress symbolizes their grief for the princess and her daughter who can no longer live among them as humans. It's a ritualistic remembrance of the tragedy that befell their ancestors, maintaining the connection between the living villagers and the transformed women who now live in the sea.
What do the lines of the song indicate?
The lines of the song indicate several things. First, they acknowledge the mourning and grief of the village for the lost women. Second, they recognize the sacred nature of the event through mention of "sacred clubs" and "strange patterns" (tattoos), connecting the ritual to traditional Fijian customs. Third, they directly address Raudalice and Tinaicoboga by name, calling them to rise to the surface so they can be seen. This personal address maintains the human connection between the villagers and the turtles, treating them not as mere animals but as beloved ancestors who still belong to the community. The song is both a lament and an invitation, keeping the memory and presence of the transformed women alive in the village's collective consciousness.