Summary of "Sunrise on the Hills"
"Sunrise on the Hills" by H. W. Longfellow is a beautiful nature poem that describes the poet's experience of watching sunrise from the hilltops. The poem celebrates the healing and rejuvenating power of nature.
The poet stands upon the hills when heaven's wide arch becomes glorious with the returning march of the sun. The woods brighten and soft gentle breezes go forth to kiss the sun-clad valleys. Below the poet, clouds gather midway around the wooded height, bathed in light. As the sun rises, these clouds fade in glory, appearing like defeated armies in battle. Through the gray mist, many pinnacles thrust up their shattered lance-like peaks, and dark pine trees, blasted and bare, rock on the cliffs.
As the veil of cloud lifts, the rich valley below becomes visible. The river's flow is darkened by the forest's shade in some places and glistens in white cascades in others. The noisy bittern bird wheels upward in a spiral way in the mellow blush of day. The poet hears distant waters dashing and sees the current whirling and flashing. By the blue lake's silver beach, the woods bend with a silent reach.
The music of the village bell comes sweetly across the vale with gentle swell to the echo-giving hills. The wild horn, whose voice fills the woodland, rings to the merry shout. Faint and far, the glen sends out its answer, and thin smoke breaks through thick-leaved branches from the dingle in response to a sudden shot.
In the final stanza, the poet delivers his message directly. If you are worn and hard beset with sorrows that you would forget, if you would read a lesson that will keep your heart from fainting and your soul from sleep, go to the woods and hills. Nature wears a sweet look that no tears can dim. The poem thus presents nature as a source of solace, peace, and spiritual renewal for those burdened by life's troubles.
"Sunrise on the Hills" എന്ന കവിതയുടെ സംഗ്രഹം
എച്ച്. ഡബ്ല്യു. ലോങ്ഫെല്ലോയുടെ "സൺറൈസ് ഓൺ ദ ഹിൽസ്" കുന്നിൻ മുകളിൽ നിന്ന് സൂര്യോദയം കാണുന്ന കവിയുടെ അനുഭവത്തെ വിവരിക്കുന്ന മനോഹരമായ പ്രകൃതി കവിതയാണ്. പ്രകൃതിയുടെ സൗഖ്യവും പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കുന്ന ശക്തിയും കവിത ആഘോഷിക്കുന്നു.
സൂര്യന്റെ മടങ്ങിവരവിനൊപ്പം ആകാശത്തിന്റെ വിശാലമായ കമാനം മഹത്വമേറുമ്പോൾ കവി കുന്നുകളിൽ നിൽക്കുന്നു. കാടുകൾ തിളങ്ങുകയും മൃദുവായ കാറ്റ് സൂര്യപ്രകാശമുള്ള താഴ്വരകളെ ചുംബിക്കാൻ പുറപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. കവിക്ക് താഴെ, മേഘങ്ങൾ മരങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞ ഉയരത്തിന് ചുറ്റും പ്രകാശത്തിൽ കുളിച്ച് മദ്ധ്യേ ഒത്തുകൂടുന്നു. സൂര്യൻ ഉദിക്കുമ്പോൾ, ഈ മേഘങ്ങൾ മഹത്വത്തിൽ മങ്ങുകയും യുദ്ധത്തിൽ പരാജയപ്പെട്ട സൈന്യങ്ങൾ പോലെ തോന്നുകയും ചെയ്യുന്നു. ചാരനിറമുള്ള മൂടൽമഞ്ഞിലൂടെ, പല കൊടുമുടികളും ഈണി പോലെയുള്ള കൊടുമുടികൾ കയറ്റുകയും ഇരുണ്ട പൈൻ മരങ്ങൾ പാറക്കെട്ടുകളിൽ ആടുകയും ചെയ്യുന്നു.
മേഘത്തിന്റെ മൂടുപടം ഉയരുമ്പോൾ, താഴെയുള്ള സമൃദ്ധമായ താഴ്വര ദൃശ്യമാകുന്നു. നദിയുടെ ഒഴുക്ക് ചില സ്ഥലങ്ങളിൽ വനത്തിന്റെ നിഴലാൽ ഇരുണ്ടതും മറ്റു സ്ഥലങ്ങളിൽ വെള്ള വെള്ളച്ചാട്ടങ്ങളിൽ തിളങ്ങുന്നതുമാണ്. ബിറ്റേൺ പക്ഷി പകലിന്റെ മൃദുവായ ചുവപ്പിൽ സർപ്പിള രീതിയിൽ മുകളിലേക്ക് ചക്രം ചെയ്യുന്നു. കവി ദൂരെ വെള്ളം ഇടിക്കുന്നത് കേൾക്കുകയും വെള്ളപ്പാച്ചിൽ കറങ്ങുന്നതും തിളങ്ങുന്നതും കാണുകയും ചെയ്യുന്നു. നീല തടാകത്തിന്റെ വെള്ളി കടൽത്തീരത്ത്, കാടുകൾ നിശബ്ദമായ വ്യാപ്തിയിൽ കുനിയുന്നു.
ഗ്രാമത്തിലെ മണിയുടെ സംഗീതം മൃദുവായ വർദ്ധനയോടെ താഴ്വരയ്ക്ക് മുകളിലൂടെ പ്രതിധ്വനി നൽകുന്ന കുന്നുകളിലേക്ക് മധുരമായി വരുന്നു. കാടുകളെ ശബ്ദം നിറയ്ക്കുന്ന കാട്ടുകൊമ്പ് സന്തോഷകരമായ വിളിയിലേക്ക് മുഴങ്ങുന്നു. മങ്ങിയതും ദൂരെയുമായി, താഴ്വര അതിന്റെ ഉത്തരം അയയ്ക്കുന്നു, പെട്ടെന്നുള്ള വെടിക്ക് മറുപടിയായി കനത്ത ഇലകളുള്ള ശാഖകളിലൂടെ നേർത്ത പുക പൊട്ടിപ്പുറപ്പെടുന്നു.
അവസാന ചരണത്തിൽ, കവി തന്റെ സന്ദേശം നേരിട്ട് നൽകുന്നു. മറക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ദുഃഖങ്ങളാൽ ക്ഷീണിതനും ബുദ്ധിമുട്ടുള്ളവനും നിങ്ങളാണെങ്കിൽ, നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തെ തളരാതെയും ആത്മാവിനെ ഉറക്കത്തിൽ നിന്ന് സൂക്ഷിക്കുന്ന ഒരു പാഠം വായിക്കണമെങ്കിൽ, കാടുകളിലേക്കും കുന്നുകളിലേക്കും പോകുക. പ്രകൃതി ധരിക്കുന്ന മധുര രൂപം കണ്ണുനീർ മങ്ങിക്കാൻ കഴിയില്ല. ജീവിതത്തിന്റെ ബുദ്ധിമുട്ടുകളാൽ ഭാരിച്ചവർക്ക് ആശ്വാസത്തിന്റെയും സമാധാനത്തിന്റെയും ആത്മീയ പുനരുജ്ജീവനത്തിന്റെയും ഉറവിടമായി പ്രകൃതിയെ കവിത അവതരിപ്പിക്കുന്നു.
About the Author
H. W. Longfellow (1807-1882) was an influential American poet, translator, and professor at Harvard University. During his lifetime, Longfellow was considered the best of all American poets, and his work was widely translated and published in various languages. He wrote lyric poems known for their musicality, emotional depth, and themes of nature, mythology, and legend. His famous works include "Paul Revere's Ride," "The Song of Hiawatha," and "Evangeline." "Sunrise on the Hills" presents the poet's experience as he watches the sun rise amidst the hills, showcasing his skill in describing nature's beauty and its therapeutic effects on the human spirit.
Questions and Answers
Look at the expressions 'heaven's wide arch' and 'returning march'. What does the poet describe here? What else does it remind you of?
"Heaven's wide arch" refers to the vast dome of the sky stretching overhead. "Returning march" describes the sun's daily journey across the sky at sunrise. Together, these expressions create an image of the sun majestically marching across the wide arch of heaven. This reminds us of the cyclical nature of time, the regularity of natural phenomena, and perhaps the triumphant return of light after darkness. It evokes images of soldiers marching in formation or a grand procession celebrating victory.
Comment on the expression 'soft gales'
"Soft gales" is a beautiful phrase that captures gentle, pleasant breezes. The word "gales" typically suggests strong winds, but here the adjective "soft" modifies it to create a paradox that emphasizes the mildness and caressing quality of the morning breeze. These gentle winds go forth to "kiss the sun-clad vales," personifying nature and creating a romantic, tender atmosphere. The expression conveys the soothing, refreshing quality of the morning air on the hills.
What makes the glory of the clouds fade?
The glory of the clouds fades as the sun rises and the morning light intensifies. The clouds, which were bathed in light and appeared glorious when gathered midway round the wooded height, lose their brilliant appearance as the sun climbs higher in the sky. This fading is a natural phenomenon that occurs during sunrise when the changing angle and intensity of sunlight alters how clouds appear.
What are the clouds compared to?
The clouds are compared to defeated armies in battle. The poet writes that in their fading glory, they "shone / Like hosts in battle overthrown." This military metaphor suggests that the clouds, once magnificent and powerful, now appear scattered and diminished like soldiers who have been defeated and conquered. The comparison adds drama to the natural scene and emphasizes the transformative power of the rising sun.
What picture of the valley is unveiled?
As the veil of cloud lifts, a rich and vibrant picture of the valley is unveiled. The valley glows with beauty and life. The river's flow is darkened by the forest's shade in some places and glistens in white cascades in others, creating a contrast of light and shadow. The noisy bittern bird wheels upward in spiral patterns in the mellow blush of day. Distant waters dash and the current whirls and flashes. By the blue lake's silver beach, woods bend with a silent reach. The valley is alive with movement, sound, and natural beauty.
How does the valley respond to the rising sun?
The valley responds to the rising sun with vibrant activity and beauty. The river flows, sometimes darkened by forest shade and sometimes glistening in cascades. Birds like the bittern wheel upward. The waters dash and currents whirl and flash. The music of the village bell comes sweetly across the vale. The wild horn rings and merry shouts echo. Smoke rises from the dingle through thick-leaved branches. The entire valley comes alive with sights and sounds, responding to the sun's warmth and light with renewed energy and activity.
What message does the poet convey?
The poet's message is clear and direct in the final stanza. If you are worn out and troubled by sorrows you wish to forget, if you need a lesson that will keep your heart from fainting and your soul from sleep, go to the woods and hills. Nature offers healing, solace, and spiritual renewal. The sweet look that Nature wears cannot be dimmed by tears. The poet advocates for nature as a refuge from life's troubles, a place where one can find peace, perspective, and rejuvenation for both body and soul.
Are all three stanzas of equal length? Why do you think the last stanza is short when compared to the previous stanzas?
No, all three stanzas are not of equal length. The first two stanzas are much longer, filled with detailed descriptions of the sunrise and the valley, while the third and final stanza is considerably shorter. The last stanza is short because it serves a different purpose. While the first two stanzas paint elaborate pictures of natural beauty, the final stanza delivers the poem's message directly and concisely. The brevity makes the message more powerful and memorable, like a final pronouncement or moral lesson. After the extensive description of nature's beauty, the short conclusion acts as a clear, emphatic statement of the poem's central theme—that nature heals the troubled soul.